Hemelvaart

Hoewel heel Nederland blij is met een vrije dag, zullen weinig mensen weten waar ze die vrije dag aan te danken hebben. . . . Is het eigenlijk een belangrijk feest, Hemelvaart? In het kerkelijke jaar wordt de indringende ervaring van Jezus’ verrijzenis lang uitgesponnen, tot aan Pinksteren toe. Eerst zijn er de verschijningsverhalen in verschillende vormen en beelden. Dan is hij, de verrezen heer, nog in de aardse werkelijkheid tegenwoordig. Het lijkt erop alsof de leerlingen nog even de gelegenheid wordt gegeven om zich aan die aanwezigheid en de indringende ervaring van zijn verrijzenis te laven. Maar nu, met Hemelvaart, is het definitieve moment aangebroken dat hij de aarde gaat verlaten. Op nogal botte wijze worden de leerlingen gemaand op te houden met het naar boven te kijken en te denken dat ze het daarvan moeten hebben. Wat staan jullie naar de hemel te kijken, zegt de engel in het verhaal van Hemelvaart. Jullie kijken de verkeerde kant op. Daar moet je het niet van hebben. Neem zelf je verantwoordelijkheid en zorg dat het verhaal doorgaat.
(Bron: Uit: Van macht ontdaan, p.121, van René Grotenhuis.)

Op pad met de verlossende boodschap

De schrijver trekt uit dit verhaal van Hemelvaart de conclusie dat Gods verlossende boodschap toen in handen is gelegd van ons mensen, en dat zijn mensen van allerlei slag: angsthazen, spijkerharde managers en naïevelingen. Sinds Hemelvaart wordt de verlossende boodschap aan ons toevertrouwd, allemaal gelovigen op onze eigen manier. Wij moeten ermee op pad. En meer dan verhalen hebben we niet meegekregen. Geen uitgewerkt handboek, geen managementadvies en geen checklist. En dit levert een scala van meningen, organisatiemodellen en ideaalbeelden op met bijbehorende fanatieke gevechten om het gelijk. Hemelvaart: een dag om met eerbied, respect en in tastend geloof op weg te gaan met Gods verlossende boodschap.

Gerard Geurts

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *