Wisseling van de wacht bij Geestig

Na respectievelijk tien en vier jaar beëindigt José Sluiter haar werkzaamheden voor Geestig en
Samenloop. Hans Morssinkhof volgt haar op. Om deze wisseling van de wacht te markeren,
interviewen ze elkaar.

Hans: José, na zoveel jaar… Waarom vertrek je?

José: ‘Na tien jaar Geestig is het heel goed als iemand anders dit overneemt. Je drukt toch je stempel en maakt er “je kindje” van. Dit geldt ook voor Samenloop. En kindjes moet je nu eenmaal loslaten om verder te kunnen groeien. Met een gerust hart geef ik ze over aan jouw ervaren en nieuwe frisse blik. Dat geeft mij ruimte om nieuwe paden te bewandelen. In september ben ik vol verwachting gestart met een studie theologie.’

José: En jij, wat brengt jou ertoe mijn taken over te nemen?

Hans: ‘Ik ben tot mijn verhuizing naar Arnhem in 2006 zo’n dertig jaar vrijwilliger geweest in de Lambertus. Dat is mijn halve leven en het heeft me veel gebracht. Kerk, geloof en Twente zijn onder mijn huid gekropen. Iedere geloofsgemeenschap geeft op eigen wijze uitvoering aan de Blijde Boodschap. Die verhalen wil ik doorgeven.
Ze geven hoop, ze inspireren.’

Wat zie je als de betekenis van deze vorm van communicatie?

José: ‘Bij teruglopend kerkbezoek is het parochieblad een belangrijk middel om de binding met de geloofsgemeenschap vorm te geven en vast te houden. Ik denk dat het individu steeds meer zelf bepaalt
hoe hij zijn geloof vorm wil geven. Veelal buiten de kerk gaan mensen op zoek naar de bronnen van het geloof. Ze laten zich inspireren door de Schrift, door de liefde die Jezus ons heeft voorgeleefd. Maar daarnaast blijft de behoefte deel uit te maken van een gemeenschap van gelovigen. Een clubblad kan hierbij verbinden.’

Hans: ‘Dat ben ik met je eens. Ik geloof in een kerk die nabij is, die laat zien dat ze betrokken is en wil zijn. Die een paraplu biedt waaronder iedereen mag schuilen. Een parochieblad is één van de middelen om die nabijheid uit te drukken.’

Heeft een parochieblad op papier nog toegevoegde waarde?

José: ‘Jazeker, omdat het tastbaar is en nog steeds een groot deel van de lezers gewend is aan een papieren uitgave. Ik zie dat voorlopig niet verdwijnen, ondanks alle nieuwe digitale media.’

Hans: ‘Daarvan ben ik overtuigd. Iedere dag worden we overspoeld met informatie. Het gedrukte woord nodigt uit tot rust, bezinning, overweging. Wie leest, stapt een andere wereld binnen.’

Heb je een favoriete Bijbelpassage?

José: ‘Voor mij is dat uit het evangelie van Matteüs. Jezus die onderricht geeft en op het einde van de Bergrede zegt: ‘Ieder die mij hoort en doet wat ik zeg, zal het vergaan als een verstandige man die zijn huis bouwde op een rots. De regen viel neer, de bergstromen kwamen omlaag, de wind stak op en ze stortten zich op dat huis, maar het huis stortte niet in want het was op de rots gegrondvest.” Hierin gaat het denk ik om het doen van de woorden van Jezus en niet om het horen alleen. Maar deze passage zegt mij ook iets over vertrouwen en niet bang zijn. Als in je leven de
stortbuien komen, ook ik heb dat meegemaakt, houd dan vertrouwen, je hebt je huis gebouwd op een rots.’

Hans: ‘De Emmaüsgangers, uit Lucas. Twee leerlingen lopen na Goede Vrijdag naar Emmaüs, nabij Jeruzalem. Diepbedroefd, Jezus is gestorven. Een onbekende legt dan uit wat er gebeurd is en waarom. De leerlingen nodigen hem uit. ‘Blijf bij ons, want het wordt al avond en de dag loopt ten einde.’ Dat ontroert me, ‘Blijf bij ons’ is wat we dagelijks bidden. Even later herkennen ze Jezus in de vreemdeling. En dan is Hij meteen weg. Volgens mij is dat een
algemeen ­menselijke ervaring: iedereen ontmoet Jezus wel eens, zeker in donkere tijden, maar dat beseffen we pas daarna. Mooi is ook dat de leerlingen dan in vuur en vlam staan. ’Brandde ons hart niet in ons, terwijl Hij onderweg met ons sprak en ons de schriften ontsloot?’ Dat wens ik iedereen toe.’

Het is advent, Kerstmis nadert.
Wat verwacht je van het nieuwe jaar?

José: ‘Ik hoop dat we een mooi nieuw begin krijgen. Met een virus dat we onder controle hebben, lessen die we van de coronaperiode hebben kunnen leren en met parochiebladen die met jouw frisse blik en de ervaren redacties nog aansprekender worden. En zo bijdragen om mensen te blijven verbinden met ons mooie geloof.’

Hans: ‘Weer denk ik aan de Emmaüsgangers. ‘Heer, blijf bij ons.’ Ik weet niet wat er allemaal staat te gebeuren. Maar die bede, ‘Blijf bij ons’, geeft hoop en vertrouwen.’